Klub Alto

O nas

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:53:29 +0000

Dla rodziców z dziećmi

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:53:18 +0000

dla dzieci

Dla młodzieży

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:52:59 +0000

Artykuły

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:52:37 +0000

Legenda o Psim Polu
Legenda o Psim Polu opowiada o tym, ze kiedyś w dawnych czasach toczyła się tutaj wojna pomiędzy wojskiem polskim a niemieckim. Po tej bitwie była taka masa trupów na pobojowiskach, że zewsząd zbiegło się mnóstwo bezpańskich psów urządzając tam sobie straszliwy posiłek. Z tego wynika nazwa Psie Pole. Miejsce to potem nie cieszyło się dobrą sławą ponieważ 27 marca 1551 roku miał tu spaść deszcz ognisty z nieba. Nauka do dziś nie znalazła odpowiedzi na to, czy bitwa na Psim Polu jest prawdą czy wymysłem ludzi. W 1743 roku nadano dzielnicy Psie Pole nazwę Friedrichsfald, gdyż Fryderyk II Psruski odbywał tu podobno 4 przegląd swoich wojsk na Śląsku. Nazwa Friedrrichsfald nie utrzymała się dłużej niż nazwa Psie Pole. Taka jest właśnie legenda o miejscu, gdzie mieszkamy. Iza (11)
Kiedyś w miejscu gdzie mieszkamy było bardzo duże pole, ludzie zbierali siano, hodowali krowy, robili chlebki oraz poduszki i kołdry. Potem nastąpiła wojna, żołnierze niszczyli wszystko i nie zostało już nic. Wszyscy ludzie uciekli, a na tym polu zostały same psy. I tak powstała nazwa Psie Pole. Ola (6) i Dagmara (6)
Na Psim Polu w 1109 roku pod Wrocławiem wybuchła mała potyczka. Naprzeciw siebie stanęły dwa wojska, Polskie i Niemieckie. Po całej bitwie mieszkańcy wypuszczali gromady bezpańskich psów, bo się bali wojny. Od tej pory to miejsce nazwano Psie Pole. Kronika Galla Anonima nic nie pisze o tej bitwie. Niektóre kroniki piszą inną wersję. W 1551 roku miał tu spaść deszcz ognisty z nieba. 1743 roku nazwa Psiego Pola zmieniła się na Friedrichsfeld, jednak ta nazwa długo się nie utrzymała. Właścicielem Psiego Pola był Bolesław Krzywousty. Kamila (12)
Wspomnienia z wycieczek
Tydzień temu byłem z Klubem Alto w Sielskiej Dolinie, w której były zwierzęta takie jak: konie, króliki, indyki, kaczki, osły, kury, świnie, kozy. W Sielskiej Dolinie jest jezioro, w którym można łowić ryby, jest plac zabaw na którym mogą się bawić małe dzieci. W powrocie do domu opowiadaliśmy sobie z kolegami jak tam było. Bardzo mi się tam podobało. Kamil (12)
Ostatnio na nasze osiedle przyjechał cyrk. Były tam zwierzęta z rożnych kontynentów takie jak: lamy, konie, wielbłądy, osły i koziołek. Dzieci chętnie dawały im trawę do jedzenia z ręki. Na drugi dzień było przedstawienie w którym występowali różni cyrkowi artyści w tym artystka zawodowa od wchodzenia po linie, klaun, treserzy ze zwierzętami i pan, który stawał na chińskich wałkach. Zwierzęta były bardzo fajnie ubrane. Publiczność z przyjemnością oglądała przedstawienie. Iza (11)
W wakacje byłem w cyrku z Klubem Alto. Były tam konie, 2 kucyki, osioł i wszystko było. Był klaun i pani. która łaziła po linie. Ta Pani była bardzo wysoko, a klaun miał zawiązane piłki. Był bardzo śmieszny, trąbił na nosie “pibbip” taką trąbką. Bardzo mi się podobało tam, ale wyszedłem bo byłem niegrzeczny. Było mi smutno, ze nie zostałem do końca. Nie tęskniłem za mamą bo to było bardzo blisko domu, tuż koło Biedronki. Michał (5)
Byłam w cyrku pierwszy raz. Była Pani, która skakała i się wykrzywiała na huśtawce. Były też konie, które przedstawiały różne rzeczy. Stały na dwóch nogach i przechodziły przez takie bramki. Była też koza i klaun, który z nią chodził. Miał taki bębenek na czapce i pomalowany nos i nie wyglądał całkiem na klauna. Było pełno ludzi i była też muzyka. Czasem pan prosił kogoś z widowni, żeby ktoś wziął jakieś jabłko i dożo ludzi wtedy się śmiało. Wszyscy ludzie też tańczyli przy muzyce jak siedzieli i gadali. Podobało mi się bardzo. Małgosia (4)
Do Kiełczowa przyjechał cyrk. Bilety były drogie i niestarannie wykonane. Popcorn i wata cukrowa też były drogie. Łukasz (10)
Podchody
Pitek, Erwin, Ola, Łukasz Sebastian, Kuba i inne dzieci z Klubu Alto pewnego dnia zorganizowały podchody. Podchody polegają na tym, ze są dwie drużyny. Jedna ucieka i chowa się, zostawia strzałki kredą, a druga drużyna chodzi za tymi strzałkami. My szukaliśmy chłopaków krótko, a oni schowali się w bramie na schodach. Jak ich znaleźliśmy to oni musieli nas szukać. Cały czas musieliśmy znajdować nowe kryjówki.
Uważam, że powinniśmy częściej wychodzić na dwór, bawić się w chowanego, ganianego, ciuciubabkę albo kotka i myszkę. Można bawić się tak przez cały rok. Tylko jak pada to nie można. Chciałabym dlatego, żeby ciągle było słońce. Dagmara (6)
Piłka nożna
Polska jest cienka w piłce nożnej, ponieważ przegrywa mecze. Nasi piłkarze są wolni i słabi fizycznie, ich podania są niecelne a strzały nie trafiają w bramkę. Teraz wypowiedzą się fani piłki nożnej: Ronaldino, Diola są lepsi od naszych piłkarzy. Renaldino jest lepszy od Bąka, a Diola jest lepszy od Boruca, według mnie Francja jest najlepsza. Ja sądzę, że najlepsza jest Brazylia, ponieważ ma bardzo dobrych piłkarzy na przykład: Ronaldinie, Rondolo, Diola i Roberto Carlos, maja również celne podanie i celne strzały. Nie lubię piłki nożnej, jak gram w piłkę to mnie nogi bolą. To jest nudne. Wolę grać w kosza i bawić się z kolegami.
Widawa czy Basen
W naszym klubie rozgorzała dyskusja.Czy lepiej słoneczne dni spędzać nad rzeką Widawą, czy na basenie. Wśród młodzieży zaczął się okres wspomnień. Jak to byo gdy byliśmy nad naturalnym nurtem rzeki, a jak czuliśmy się nad zagrodzonym sztucznym zbiornikiem. “Ja, jak kiedyś z tatą byłam nad rzeką, to tata znalazł szczupaka i starał się go złapać. Cały się zmoczył w wodzie” – powiedziała Kamila (lat 12).
“Ja znalazłam, taką muszelkę z czymś co było klejące. Bylo czarno-białe, to taka wodna ryba” – wspomniała Paulinka (lat 7).
“To małża. Są tam też pełne stada ryb, a nawet kiedyś widziałam podwodnego ptaka. Biały był. On pływał ale uciekł bo go spłoszyłam” – zasmuciła się Ola (lat 7).
“Tam są małe rybki, małże. Dzieci tam, nie powinny się kąpać bo tam są pijawki” – negowała Weronika (6). “Ja lubię baseny bo tam nie ma rybek”.
Dzieci zrobiły tabelkę plusów tych dwóch obiektów.
Basen
- Jest ratownik
- Można kupić coś do jedzenia
- Jest plac zabaw
- Jest czysta woda
- Nie ma pijawek
- Nie ma szkieł
Widawa
- Nie jest płatna
- Różny poziom wody
- Możliwość spotkania z naturą
- Rybki są
- Muszelki można kolekcjonować
- Można zrobić ognisko
- Jest blisko
Zwyciężyła, zarówno w plusach, jak i większością głosów “Uwielbiamy chodzić nad Widawę” – krzyczały dzieci.

Scenariusze

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:52:27 +0000

SCENARIUSZ – ANDRZEJKI

Przygotowanie i przeprowadzenie: Wolontariusze z Zespołu Szkół nr 1 przy ul. Słubickiej
Narrator: Karolina Grudzień
Mirabella: Marta Mazur
Czarownica: Agnieszka Bęben
Czarownice pomocnice: Monika Huńka, Ania Kościuch, Monika Gruszka
Duch1: Marcin Kubicki
Duch2: Radek Cieślik
Starowinka: Magdalena Kwiatkowska
SCENA PIERWSZA
Narrator: Wcale nie tak dawno w przepięknej krainie Miłolandni żyła dobra wróżka Mirabella wraz ze swoimi oddanymi poddanymi. Mirabella miała dobre serce i wszystkim chętnie pomagała. Pewnego dnia, kiedy wróżka przechadzała się po ogrodach swojego królestwa, napotkała starowinkę, która chciała przejść na drugą stronę rzeki, ale okropnie się bała.
Mirabella postanowiła jej pomóc.
Mirabella: Babciu może w czymś babci pomóc?
Starowinka: Ach chciałabym przejść na drugą stronę, ale nie mam odwagi. – (pokazuje na rzekę i kładkę)
Mirabella: Myślę, że jak zrobimy to razem będzie nam raźniej.
Narrator: Wróżka i starowinka przeszły razem przez mostek. Na pożegnanie babcia powiedziała:
Starowinka: Masz dobre serduszko moje dziecko. W podzięce przyjmij ode mnie ten kamień filozoficzny, daje on nieśmiertelność i piękno każdemu, kto go posiada. Musisz go jednak pilnować jak oka w głowie, bo jeśli go zgubisz życie popłynie dalej, a uroda zniknie.
Narrator: Nim Mirabella zdążyła podziękować, starowinki już nie było. Wróżka wróciła, więc do swego królestwa i długi, długi czas cieszyła się z posiadania kamienia.
SCENA DRUGA
Narrator: Pewnego dnia kamień w niewytłumaczalny sposób zniknął. W jednej chwili Mirabella z przepięknej kobiety stała się okropnie brzydką i wredną czarownicą (błyskawica, chichot wiedźmy). Była do tego tak zazdrosna o urodę innych dziewczyn, że rzuciła na nie zaklęcie brzydoty, które sprawiło, że stały się tak paskudne, jak ona. Wiedźma chciała jak najszybciej znaleźć kamień. Postanowiła zawezwać duch, które miały zrobić to za nią.
Czarownica: Bagnistego węża szczęka
Niech w kotle tym rozmięka
Żabie oko, łapki jeża
Żądło żmii, łeb jaszczurzy
Sowi lot i ogon szczurzy
Niech to wszystko się na kupie
Waży w tej piekielnej zupie.
Dalej żwawo! W prawo! W lewo!
W lewo! W prawo! Hasa hej!
Buchaj ogniu! Kotle wrzej!
Niech przybędą duchy, hej!
Duchy czarne, białe, szare
Zstąpcie, zstąpcie w tę pieczarę!
(Grzmoty i błyskawice) (przybywają dwa duchy)
Duch1: Witaj o pani najbardziej wiedźmowata ze wszystkich wiedźm
Duch2: W-I-T-A-J O P-A-N-I P-R-Z-Y-B-Y-L-I-Ś-M-Y N-A T-W-E W-E-Z-W-A-N-I-E
(Duch1 biega wokół czarownicy i wytyka jej wady)
Duch1: Właśnie, właśnie, czemu nas wezwałaś? Czyżby jakaś ładna blondyneczka śmiała się z Ciebie, że masz krzywe nogi, parcha na twarzy i włosy jak siano?! Co?!
Czarownica: Milcz głupcze!!! To bardzo poważna sprawa, powierzam wam te wszystkie dzieci zgromadzone tutaj.
Duch1: Ale ja nie chce być tatusiem, a ty Franek chcesz mieć małego łobuziaka?
(Szturcha go łokciem)
Duch2: (drapie się po głowie) N-I-E
Czarownica: O moce piekielne, z kim mi przyszło pracować!!! Słuchajcie mnie uważnie, bo dwa razy nie będę powtarzać. Macie przeszukać te dzieciaki! Zaprosiłam je, bo któreś z nich mogło zabrać mój kamień filozoficzny.
Duch2: K-A-M-I-E-Ń C-O?!
Czarownica: Kamień filozoficzny! Dzięki niemu już na zawsze pozostanę piękna i młoda.
Duch2: (drapie się po głowie) A-H-A
Duch1: Nieźle sobie to wykombinowałaś, ale dlaczego my je mamy przeszukiwać?
Czarownica: Bo ja nie mam do tego głowy, muszę poszukać zaklęcia, które przywróci mi dawną postać ale koniecznie muszę mieć do tego kamień. Wiecie, co teraz?
Duch1: Napijemy się wywaru z sowich piórek i jadu węża?!
Duch2: (klaskając w dłonie) TAK!
Czarownica: Nie!!! (grzmot) Bierzcie się do roboty, przeszukać te dzieciaki, któreś z nich na pewno ma kamień, do roboty!!!
(przeszukiwanie dzieciaków)
SCENA TRZECIA
(Duchy powracają do czarownicy) Duch1: O pani żadne z tych małych potworków nie ma kamienia, a szukaliśmy bardzo dokładnie.
Czarownica: Ty też nie znalazłeś (do ducha2)
Duch2: N-I-E (kiwa głową)
Czarownica: W takim razie poproszę kogoś innego. (do dzieci) Jeśli ktoś z was znajdzie kamień dostanie nagrodę. Możliwe, że zawieruszył się gdzieś w zamku (pokazuje rękami całą świetlicę) Jak już znajdziecie dajcie go którejś z tych paskud (pokazuje na pomocnice) Ja tym czasem muszę lecieć. Mam sobór czarownic na Łysej Górze. Wpadnijcie! Będzie fajnie wystarczy, że pójdziecie za brzydulami one się wami zajmą. Tylko pamiętać o kamieniu!!! (wybiega „zamiatając” peleryną i śmiejąc się złowieszczo)
(pozostałe czarownice wraz dziećmi bawią się w „koniki”) (szum wiatru, odgłosy burzy?)
SCENA CZWARTA – KOŃCOWA
Duch1: O pani mamy kamień znaleźliśmy go znaleźliśmy!!! (Duchy przekazują kamień czarownicy)
Duch2: TAK, TAK, TAK
Czarownica: Na pewno wy? (podejrzliwie patrzy na duchy) Dobra to wyjaśnimy potem, a teraz muszę przyrządzić wywar.
Wszystko wrzucam, wszystko mieszam
Kamień kruszę, ogień wskrzeszam
Niech uroda ma powróci
I zachwyca wszystkich ludzi
Moje życie które płynie
Niech się wstrzyma w tej godzinie
A już zawsze będę piękna
Dobroczynna nie przeklęta!!!
(Pomocnice zakrywają czarownicę, wraca Mirabella (błyskawica))
Duch1: Wiedźmo, co z tobą? Ty jesteś, jesteś ……..
Duch2: P-P-P-P-IĘKNA
Mirabella: Nareszcie piękna i młoda, a przede wszystkim szczęśliwa

SZUKANIE KAMIENIA I WIECZÓR WRÓŻB
1.Lanie wosku (Monika Huńka, Karolina Grudzień, Ania Kościuch) – czarownice
2.Jaki los Cię czeka – miseczki (Paulina Wodzińska) – duch
3.Horoskopy (Kasia Szczecińska) – czarownica
4.Moneta w studni (Karolina Błąkała) – duch
5.Przysłowia – sympatyczny atrament (Monika Gruszka – czarownica, Magda Wolska – duch )

Zapisy

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:52:14 +0000

Do Klubu Środowiskowego Alto mogą należeć dzieci oraz młodzież w wieku szkolnym z Wrocławia.
Nabór do grup w Klubie Środowiskowym Alto odbywa się we wrześniu oraz w styczniu. Istnieje możliwość zapisania się w czasie trwania zajęć w miarę wolnych miejsc w grupie.
Warunkiem koniecznym jest przyniesienie podpisanej zgody wraz z regulaminem (przez prawnego opiekuna oraz uczestnika).

Sprawozdania

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:52:01 +0000

Regulamin

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:51:48 +0000

Regulamin Klubu Alto

Dzieci przychodzą do Klubu Środowiskowego dobrowolnie.
Uczestnicy mają obowiązek dbać o Klub (nie niszczyć sprzętu, nic nie wynosić, sprzątać), dbać o innych (nie wolno bić ani obrażać nikogo), aktywnie uczestniczyć w zajęciach.
Uczestnicy mają prawo do pomocy w nauce i innych problemach, przedstawiania swoich pomysłów co do funkcjonowania Klubu.
Osoba opuszczająca zajęcia więcej niż dwa razy (bez uzasadnienia) zostaje skreślona z listy.
Opiekunowie odpowiadają finansowo za zniszczony przez dziecko sprzęt.
Za nieprzestrzeganie regulaminu osoba ma zakaz wchodzenia do Klubu od 1 do 5 dni lub skreślenia z listy uczestników.
Do Klubu Środowiskowego wpuszczane są tylko osoby z podpisaną zgodą od opiekunów.

Galeria

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:51:38 +0000

Kadra

admin — Thu, 18 Feb 2010 20:51:27 +0000

mgr Marta Nowak

Jestem absolwentką psychologii na Uniwersytecie Wrocławskim. Uczestniczyłam w licznych kursach związanych a animacją pracy dzieci i młodzieży, aktywnych form spędzania czasu wolnego, oraz kursach kwalifikacyjnych pedagogicznych oraz „Zarządzania Oświatą”. Zdobyłam kwalifikacje wychowawcy oraz kierownika kolonii. Już w czasie liceum zaczęłam pracę wolontariacką z osobami zależnymi. Jestem pomysłodawcą oraz kierownikiem Klubu Alto. Staram się stworzoną przez rodziców ideę opieki nad dziećmi oraz ich edukacji bez stresu i lęku wprowadzać w życie. Prywatnie interesuję się interpretacją snów oraz zjawiskiem doświadczania oraz pojmowania śmierci.

mgr Monika Rembielińska

Jestem absolwentką filologii polskiej, specjalność nauczyciel języka polskiego, kierunek logopedia. Swój warsztat rozwijałam poprzez Kurs Pedagogiki Zabawy Klanza oraz Kurs Animacji Gier i Zabaw, uczestniczyłam także w szkoleniu z zakresu przeciwdziałania przemocy dla pracowników i wolontariuszy świetlic środowiskowych. Z Klubem Alto związana jestem od początku jego powstania. Praca z dziećmi to moja pasja, która przynosi mi ogromną satysfakcję …i codzienny uśmiech na twarzy. Obecnie pełnię funkcję wychowawcy Klubie środowiskowym oraz prowadzę zajęcia aktorskie i kulinarne, a także wspieram, doradzam młodzieży w trudnych problemach. W pracy z młodszymi dziećmi pełnię rolę Pani „przytulanki”, która rozgania wszystkie smutki.W chwilach wolnych piszę wiersze, spaceruję z psem oraz uwielbiam podróże.

Monika Masłowska

Ukończyłam Dolnośląską Szkołę Wyższą Edukacji we Wrocławiu, kierunek: pedagogika specjalna. Pracę z dziećmi rozpoczęłam na trzecim roku studiów, w Stowarzyszeniu Rozwoju Intelektualnego, gdzie prowadziłam zajęcia, popołudniowe dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Celem tych zajęć było: nauka czytania; wzbudzanie zainteresowania pisaniem, nauką pisania i alfabetem; arteterapia; rozwój myślenia; rozwijanie inteligencji wielorakich, koncentracja i samokontrola. Kolejne doświadczenie w pracy z dziećmi to prywatny żłobek, w którym to pracowałam z dziećmi w wieku od 0,5 – 3 roku życia. Obecnie na co dzień pracując z dziećmi przygotowuję i przeprowadzam zajęcia edukacyjne dla dzieci w wieku od 1- 3 lat oraz zajęcia aktorskie w Klubie Środowiskowym.